۱۴۳

هر دو خوب میدانیم که سبز ؛ رنگ ِ زندگی ست

و بنفش گاهی خسته است ، پی ِ مرگ می گردد

من

من پی ِ مرگ میگردم

تو زیبایی و زیبا می خندی . غمگینی و زیبا میخندی . خوشحالی و زیبا می خندی.

خندهء تو رنگ زندگی ست و این را بهتر از من میدانی . اینگونه شد که خود را سبز خاندی

آی سبز بهاران

آی سبز سیبی

بخاطر تو من هم زیبا می خندم.

ب دنبال مرگ بودم اگر ، ب من نگاه کن و بخند. بگذار سبز زندگی ات ، بنفش ِ مرگِ مرا بپوشاند.

برای مدتی شاید.

و بعدها رهایم کن.

(ادامه دارد...)

اومدیم که بجنگیم سوعیت هارت...