137

کنکور ب خودیِ خود چیز ترسناکی نبود.

درست ده ساعت قبل آن و ۳۶۵ روز بعد از آن اوضاع خطرناکی ست.

اما یک عده خیلی زیادی میگویند که دوام می آورم . مثل تمام این سالها.

مهرداد میگوید اصلن عیبی ندارد ، اگر دوست نداری درس نخان. اما او دروغگوی خوبی نیست.

ساریه اصلن حرف نمیزند. فقد لبخند میزند. و این بیشتر آشفته ام میکند.

لیلا و نصیبه زنگ زدند و شماتتم نکردند.

خودم؛ راستش خودم در بالکن ٱفتاده و به آسمان نگاه میکندو

درحالی که کتف هایش اذیتش میکند تند تند پُک میزند.

همه چیز جدن خاکستری ست.

از پگاه ممنونم که دیشب کمی آهنگ خاند و گفت چشمانم را ببندم.

و از ریحان ک حواسش ب من بود.

این نیز بگذرد..

پ.ن: اینجانب قطعی شدن کنکور ۹۶ بودن خود را اعلام میکنم.

+بیستوپنج تیر نودوپنج

اومدیم که بجنگیم سوعیت هارت...